 |
Czy Theo Wuttke i towarzyszący mu krok w krok cień-za-dnia-i-w-noc
Hoftaller, czołowe postacie Rozległego pola, to duet na miarę najsławniejszej
powieściowej pary: Don Kichota i Sancho Pansy?
W Niemczech ogromna powieść Güntera Grassa z Fontym i Hoftallerem w rolach głównych wywołała literackie "trzęsienie ziemi". Z niezwykłą gwałtownością ścierały się skrajne opinie: jedni uznawali, że wielki pisarz poniósł dotkliwą porażkę, inni, że z powodzeniem wspiął się na kolejny szczyt, imponując rozmachem, oryginalnością pomysłów, bogactwem wyobraźni. Kością niezgody stał się przede wszystkim wyrażany przez Grassa od dawna a potwierdzony w powieści głęboki sceptycyzm wobec zjednoczenia Niemiec. Decydujący głos należał do czytelników, którzy murem stanęli po stronie autora. Wśród książek laureata literackiego Nobla '99 Rozległe pole (wyd. niem. 1995) poczytnością ustępuje tylko Blaszanemu bębenkowi. Fonty - główny bohater powieści - to po trosze dwudziestowieczna reinkarnacja wielkiego dziewiętnastowiecznego pisarza Theodora Fontane, twórcy słynnej Effi Briest. Na tle 150 lat burzliwych dziejów Niemiec - od Wiosny Ludów po schyłek naszego wieku - śledzimy losy ludzi, którzy pośród politycznych nacisków i uzależnień kochają, cierpią, zmagają się z przeciwnościami, marzą i usiłują zachować przyzwoitość. Pisząc o sprawach ludzkich Grass często odwołuje się do zwierzęcych alegorii. Tym razem na kartach powieści wielokrotnie pojawia się ptak, perkoz dwuczuby, symbol trawiącej bohatera tęsknoty za dalekimi krainami, pragnienia ucieczki od powszedniości i nowego początku w innym wymarzonym miejscu... |
|